Elke dag denk ik aan mijn Jezus
en aan de dingen die Hij zei.
Zo ongeloofelijk veel wijsheid
en allemaal bedoeld voor mij.
Die grote wijsheid van Zijn woorden
is Zijn leidraad in mijn leven.
Ik koester me in Zijn eeuwige liefde
die Hij me door Zijn sterven heeft gegeven.
Mijn Heer heeft hiermee in mij
een hele tere plek geraakt
en heeft in Zijn oneindige Grootheid
van mij een heel nieuw mens gemaakt!
Twee feiten over liefde:
* Liefde is een werkwoord.
* Liefde is het enige dat vermeerdert, naarmate je het deelt.
De Here Jezus vragen om
Zijn hulp voor een medemens,
is het allergrootste goed
en Zijn allerliefste wens.
Als je hart een beetje leeg
voelt, weet dan dat er een
plaats is, waar je gratis
bij kunt tanken.
Tijdens Opwekkingsfestival
2007
Ontvangen van de Geest door
handoplegging.
Bidden=praten met God..
Mijn liefde is om door te geven
aan een ieder die jij ontmoet,
Zodat Mijn Liefde weer gaat stromen
als een warme, weldadige gloed.
Leg al je zorgen bij Mij neer,
je grootste, wanhopigste schreeuw.
en maak je maar geen zorgen meer:
Ik maak je witter dan de witste sneeuw.
Sluit nu maar je ogen,
en neem Mij in je leven.
Ik zal je dan voorgoed,
mijn kracht en liefde geven.
Aan God mag je altijd alles vertellen
omdat Hij heel veel van je houdt.
Adam
Een jochie van 7 jaar op bezoek bij oma, kijkt in een grote oude bijbel.
Hij bewondert de afbeeldingen en bladert langzaam van achter naar voor. Plots valt er een prachtig oud blad van een boom uit, en dwarrelt naar de grond. Oma! Moet u nou eens kijken! Roept het joch. Wat heb je jongen? Vraagt oma. Het kereltje tilt het blad hoog boven zijn hoofd, en zegt; kijk oma, volgens mij de kleren van Adam!
"Luisterend Bidden"
"Drukte, verwarring en haast kenmerken vaak ons leven. Onze dagen zijn overvol. Wat in het kabaal vaak verloren gaat, is absoluut essentieel voor onze geestelijke gezondheid en volwassenheid - de stille, zachte stem van God.
God spreekt op verschillende manieren tot Zijn kinderen, maar net als de jonge Samuël herkennen we Zijn stem niet altijd.
Leanne Payne verkent de blokkades die ons tegenhouden om Gods genezende woord te horen. Vanuit haar jarenlange ervaring in de bediening van genezend gebed geeft zij praktische instructies over het opzetten van een gebedsmap. Ieder aspect van de map - het Woord, lofprijzing en dankzegging, voorbede, vergevingen toewijding - wordt uitvoerig besproken.
'Hoe kan ik een boek beschrijven dat ons in Gods Tegenwoordigheid brengt? In Luisterend bidden laat Payne ons naar God opzien en God in Zijn schoonheid, liefde en glorie zien. Aan het eind huilde ik tranen van dankbaarheid voor Gods ongelooflijke gave.'
Rebecca Manley Pippert"
Uitgave: Kok - Kampen, 1998
Oorspronkelijke titel: Listening Prayer
ISBN nummer: 97890297
Prijs: € 23,90
Amigo's para siempre KLIK
Ik kwam dit plaatje tegen op een spaanse site. Gewoon een leuke foto, maar de titel ervan deed me denken aan m'n maat Johan (Don Queso). Hij noemde z'n site eerst zo, waardoor er veel spaantaligen op z'n site kwamen. Dit was toch enigszins verwarrend en dus heeft ie hem maar snel weer terug vernoemd naar z'n eigenlijke naam:
Don Queso.
Door op het plaatje te klikken kom je op zijn weblog. Het is zondermeer de moeite waard om eens een kijkje te nemen. Johan is iemand die weliswaar niet te paard en met zwaard, maar 'bij monde en pen' ten strijde trekt tegen al het politieke, religieuze en maatschappelijke onrecht in onze hedendaagse maatschappij. Zeker in een op het christendom gebaseerde maatschappij, met een christelijke regering komen we veel onrecht tegen, veroorzaakt door mensen die zich 'christenen' noemen. Het is met name dát aspect, dat door Johan veelvuldig belicht wordt en dat zou ons, christenen, tot nadenken kunnen (moeten) stemmen.Tevens zijn er foto's en filmpjes te bewonderen van allerhande pluimage, van flamingo-dansen tot luchtvaart.
Mijn overdekte stekkie.
Hier zit ik het liefst als het weer het toelaat. Het is gewoon achter het huis, maar volledig overkapt. Op de voorgrond is een nog iets groter deel, waar het brandhout ligt, de brommer staat, enz. Achter de ronde deuren ligt nog een mooie tuin van zo'n 25/30 mtr. met een vijver en schitterende planten. Voor meer foto's verwijs ik je naar de foto-video link onder de Links.
Kerst pakket van de zaak
Ook dit jaar werden we weer verrast met een goed gevuld kerstpakket, bestaande uit een flinke hoeveelheid vlees verpakt in een wokpan.
Boem, weg !
€9,95
Aangrijpend verhaal over de vuurwerkramp in Enschede gezien door de ogen van een kind.
Gino's moeder staat voor het raam een sigaretje te roken als de jongen op zijn fiets springt om nog snel even een cadeautje voor moederdag te kopen. Het is vier minuten over half vier en nog zeker tien minuten fietsen naar de stad. Als hij nu gaat, heeft hij nog ruim een uur om iets voor haar uit te zoeken. Voordat hij de steeg uit is klinkt er een harde knal, niet lang daarna gevolgd door een tweede. Later beseft Gino dat het het laatste beeld van zijn moeder is geweest. Boem, weg! is het eerste en enige jeugdboek over de ramp in Enschede. Het beschrijft heel direct en zonder vals sentiment de gebeurtenissen in Gino's leven vlak voor en na de ramp.
Marcel Vaarmeijer (43) woont en werkt in Amsterdam. In 1995 debuteerde hij met een columnreeks over de marine in NREuro Handelsblad. Daarna publiceerde hij (deels onder pseudoniem) een verhalenbundel en vier romans. Boem, weg! is zijn eerste kinderboek.
Auteur: M. Vaarmeijer
ISBN-13: 9789025742218
Bijbelteksten - Bibleverses
Jakobus 1: 2-6
Geloof en standvastigheid
2 Het moet u tot grote blijdschap stemmen, broeders en zusters, als u allerlei beproevingen ondergaat. 3 Want u weet: wanneer uw geloof op de proef wordt gesteld, leidt dat tot standvastigheid. 4 Als die standvastigheid ook daadwerkelijk blijkt, zult u volmaakt en volkomen zijn, zonder enige tekortkoming. 5 Komt een van u wijsheid tekort? Vraag God erom en hij, die aan iedereen geeft, zonder voorbehoud en zonder verwijt, zal u wijsheid geven. 6 Vraag vol vertrouwen, zonder enige twijfel. Wie twijfelt is als een golf in zee, die door de wind heen en weer wordt bewogen. 7-8 Wie zo aarzelend en onberekenbaar is bij alles wat hij doet, moet niet denken dat hij iets van de Heer zal krijgen.
James 1:2-6
Faith and steadfastness
2 Count it all joy, my brethren, when you meet various trials, 3 for you know that the testing of your faith produces steadfastness. 4 And let steadfastness have its full effect, that you may be perfect and complete, lacking in nothing. 5 If any of you lacks wisdom, let him ask God, who gives to all men generously and without reproaching, and it will be given him. 6 But let him ask in faith, with no doubting, for he who doubts is like a wave of the sea that is driven and tossed by the wind. 7 For that person must not suppose that a double-minded man, unstable in all his ways, will receive anything from the Lord.
Openbaring 1:4-3:22 Aan de zeven gemeenten
14 Schrijf aan de engel van de gemeente in Laodicea: “Dit zegt Amen, de trouwe en betrouwbare getuige, het begin van Gods schepping: 15 Ik weet wat u doet, hoe u niet koud bent en niet warm. Was u maar koud of warm! 16 Maar nu u lauw bent in plaats van warm of koud, zal ik u uitspuwen. 17 U zegt dat u rijk bent, dat u alles hebt wat u wilt en niets meer nodig hebt. U beseft niet hoe ongelukkig u bent, hoe armzalig, berooid, blind en naakt. 18 Daarom raad ik u aan: koop van mij goud dat in het vuur gelouterd is, en u zult rijk zijn; witte kleren om u te kleden en uw naaktheid te bedekken, zodat u zich niet meer hoeft te schamen; zalf voor uw ogen, zodat u weer kunt zien. 19 Iedereen die ik liefheb wijs ik terecht en bestraf ik. Zet u dus volledig in en breek met het leven dat u nu leidt. 20 Ik sta voor de deur en klop aan. Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal ik binnenkomen, en we zullen samen eten, ik met hem en hij met mij. 21 Wie overwint zal samen met mij op mijn troon zitten, net zoals ik zelf overwonnen heb en samen met mijn Vader op zijn troon zit. 22 Wie oren heeft, moet horen wat de Geest tegen de gemeenten zegt.”’
Revelation 3:14-22
Letter to the zeven churches
14 "And to the angel of the church in La-odice'a write: 'The words of the Amen, the faithful and true witness, the beginning of God's creation. 15 "'I know your works: you are neither cold nor hot. Would that you were cold or hot! 16 So, because you are lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew you out of my mouth. 17 For you say, I am rich, I have prospered, and I need nothing; not knowing that you are wretched, pitiable, poor, blind, and naked. 18 Therefore I counsel you to buy from me gold refined by fire, that you may be rich, and white garments to clothe you and to keep the shame of your nakedness from being seen, and salve to anoint your eyes, that you may see. 19 Those whom I love, I reprove and chasten; so be zealous and repent. 20 Behold, I stand at the door and knock; if any one hears my voice and opens the door, I will come in to him and eat with him, and he with me. 21 He who conquers, I will grant him to sit with me on my throne, as I myself conquered and sat down with my Father on his throne. 22 He who has an ear, let him hear what the Spirit says to the churches.”
Hebreeën 3:12-19
Luisteren naar zijn stem 12 Zie er dus op toe, broeders en zusters, dat niemand van u door een kwaadwillig, ongelovig hart afvallig wordt van de levende God, 13 maar wijs elkaar terecht, elke dag dat dit ‘vandaag’ nog geldt, opdat niemand van u halsstarrig wordt omdat hij door zonde verleid werd. 14 Want alleen als we tot het einde toe resoluut vasthouden aan ons aanvankelijk vertrouwen, blijven we deelgenoten van Christus. 15 Wanneer er gezegd wordt ‘Horen jullie vandaag zijn stem, wees dan niet koppig, als tijdens de opstand’ – 16 wie waren het dan die zijn stem hoorden en toch opstandig werden? Waren dat niet degenen die onder Mozes’ leiding uit Egypte waren weggetrokken? 17 Wie werden veertig jaar lang door zijn woede getroffen? Waren dat niet degenen die gezondigd hadden en van wie de lijken neervielen in de woestijn? 18 En aan wie zwoer hij dat ze niet zouden binnengaan in zijn rust – toch zeker aan hen die ongehoorzaam waren? 19 Zo zien we dat zij er niet konden binnengaan vanwege hun ongeloof.
Hebrew 3:12-19
Listening to His voice
12 Take care, brethren, lest there be in any of you an evil, unbelieving heart, leading you to fall away from the living God. 13 But exhort one another every day, as long as it is called "today," that none of you may be hardened by the deceitfulness of sin. 14 For we share in Christ, if only we hold our first confidence firm to the end, 15 while it is said, "Today, when you hear his voice, do not harden your hearts as in the rebellion." 16 Who were they that heard and yet were rebellious? Was it not all those who left Egypt under the leadership of Moses? 17 And with whom was he provoked forty years? Was it not with those who sinned, whose bodies fell in the wilderness? 18 And to whom did he swear that they should never enter his rest, but to those who were disobedient? 19 So we see that they were unable to enter because of unbelief.
Hebreeën 10: 19-25 Geloof en volharding
19 Broeders en zusters, dankzij het bloed van Jezus kunnen we zonder schroom binnengaan in het heiligdom, 20 omdat hij voor ons met zijn lichaam een weg naar een nieuw leven gebaand heeft, door het voorhangsel heen. 21 We hebben nu een hogepriester die dienst doet in het huis van God; 22 laten we God dan naderen met een oprecht hart en een vast geloof, nu ons hart gereinigd is, wij van een slecht geweten bevrijd zijn en ons lichaam met zuiver water is gewassen. 23 Laten we zonder te wankelen datgene blijven belijden waarop we hopen, want hij die de belofte heeft gedaan is trouw. 24 Laten we opmerkzaam blijven en elkaar ertoe aansporen lief te hebben en goed te doen, 25 en in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, zoals sommigen doen, elkaar juist bemoedigen, en dat des te meer naarmate u de dag van zijn komst ziet naderen.
Hebrew 10:19-25
Faith
19 Therefore, brethren, since we have confidence to enter the sanctuary by the blood of Jesus, 20 by the new and living way which he opened for us through the curtain, that is, through his flesh, 21 and since we have a great priest over the house of God, 22 let us draw near with a true heart in full assurance of faith, with our hearts sprinkled clean from an evil conscience and our bodies washed with pure water. 23 Let us hold fast the confession of our hope without wavering, for he who promised is faithful; 24 and let us consider how to stir up one another to love and good works, 25 not neglecting to meet together, as is the habit of some, but encouraging one another, and all the more as you see the Day drawing near.
Efeziërs 1:13-14 Lof en dank
13 In hem hebt ook u de boodschap van de waarheid gehoord, het evangelie van uw redding, in hem bent u, door uw geloof, gemerkt met het stempel van de heilige Geest die ons beloofd is 14 als voorschot op onze erfenis, opdat allen die hij zich heeft verworven verlost zullen worden, tot eer van Gods grootheid.
Ephesians 1:13-14
Praise and thanking
13 In him you also, who have heard the word of truth, the gospel of your salvation, and have believed in him, were sealed with the promised Holy Spirit, 14 which is the guarantee of our inheritance until we acquire possession of it, to the praise of his glory.
Handelingen 2: 43-47 Het leven van de eerste gemeente 43 De vele tekenen en wonderen die de apostelen verrichtten, vervulden iedereen met ontzag. 44 Allen die het geloof hadden aanvaard, bleven bijeen en hadden alles gemeenschappelijk. 45 Ze verkochten al hun bezittingen en verdeelden de opbrengst onder degenen die iets nodig hadden. 46 Elke dag kwamen ze trouw en eensgezind samen in de tempel, braken het brood bij elkaar thuis en gebruikten hun maaltijden in een geest van eenvoud en vol vreugde. 47 Ze loofden God en stonden in de gunst bij het hele volk. De Heer breidde hun aantal dagelijks uit met mensen die gered wilden worden.
Acts 2:43-47
43 And fear came upon every soul; and many wonders and signs were done through the apostles. 44 And all who believed were together and had all things in common; 45 and they sold their possessions and goods and distributed them to all, as any had need. 46 And day by day, attending the temple together and breaking bread in their homes, they partook of food with glad and generous hearts, 47 praising God and having favor with all the people. And the Lord added to their number day by day those who were being saved.
Romeinen 5: 1-11
leven in vrede met God
[5]1 Wij zijn dus als rechtvaardigen aangenomen op grond van ons geloof en leven in vrede met God, door onze Heer Jezus Christus. 2 Dankzij hem hebben we door het geloof toegang gekregen tot Gods genade, die ons fundament is, en in de hoop te mogen delen in zijn luister prijzen we ons gelukkig. 3 En dat niet alleen, we prijzen ons zelfs gelukkig onder alle ellende, omdat we weten dat ellende tot volharding leidt, 4 volharding tot betrouwbaarheid, en betrouwbaarheid tot hoop. 5 Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is. 6 Toen wij nog hulpeloos waren is Christus immers voor ons, die op dat moment nog schuldig waren, gestorven. 7 Er is bijna niemand die voor een rechtvaardig mens wil sterven; slechts een enkeling durft voor een goed mens zijn leven te geven. 8 Maar God bewees ons zijn liefde doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren. 9 Des te zekerder is het dus dat wij, nu we door zijn dood zijn vrijgesproken, dankzij hem zullen worden gered en niet veroordeeld. 10 Werden we in de tijd dat we nog Gods vijanden waren al met hem verzoend door de dood van zijn Zoon, des te zekerder is het dat wij, nu we met hem zijn verzoend, worden gered door diens leven. 11 En meer nog, dat wij God prijzen danken we aan onze Heer Jezus Christus, door wie we nu al met God zijn verzoend.
Romans 5:1-11
living in peace with God
1 Therefore, since we are justified by faith, we have peace with God through our Lord Jesus Christ. Through him we have obtained access to this grace in which we stand, and we rejoice in our hope of sharing the glory of God. More than that, we rejoice in our sufferings, knowing that suffering produces endurance, and endurance produces character, and character produces hope, and hope does not disappoint us, because God's love has been poured into our hearts through the Holy Spirit which has been given to us. While we were still weak, at the right time Christ died for the ungodly. Why, one will hardly die for a righteous man--though perhaps for a good man one will dare even to die. But God shows his love for us in that while we were yet sinners Christ died for us. Since, therefore, we are now justified by his blood, much more shall we be saved by him from the wrath of God. For if while we were enemies we were reconciled to God by the death of his Son, much more, now that we are reconciled, shall we be saved by his life. Not only so, but we also rejoice in God through our Lord Jesus Christ, through whom we have now received our reconciliation.
Korintiërs 13: 1-3 De liefde
[13]1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
1 Corinthians 13:1-3
love
1 If I speak in the tongues of men and of angels, but have not love, I am a noisy gong or a clanging cymbal. 2 And if I have prophetic powers, and understand all mysteries and all knowledge, and if I have all faith, so as to remove mountains, but have not love, I am nothing. 3 If I give away all I have, and if I deliver my body to be burned, but have not love, I gain nothing
Handelingen 2: 1-4
De komst van de heilige Geest [2]1 Toen de dag van het Pinksterfeest aanbrak waren ze allen bij elkaar. 2 Plotseling klonk er uit de hemel een geluid als van een hevige windvlaag, dat het huis waar ze zich bevonden geheel vulde. 3 Er verschenen aan hen een soort vlammen, die zich als vuurtongen verspreidden en zich op ieder van hen neerzetten, 4 en allen werden vervuld van de heilige Geest en begonnen op luide toon te spreken in vreemde talen, zoals hun door de Geest werd ingegeven.
Acts 2:1-4
Coming of the holy spirit
1 When the day of Pentecost had come, they were all together in one place. 2 And suddenly a sound came from heaven like the rush of a mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. 3 And there appeared to them tongues as of fire, distributed and resting on each one of them. 4 And they were all filled with the Holy Spirit and began to speak in other tongues, as the Spirit gave them utterance.
Galaten 1: 1-5
De brief aan de Galaten [1]1 Van Paulus, een apostel die niet
is aangesteld of gezonden door mensen,maar door Jezus
Christus en God, de Vader, die Christus uit de dood heeft opgewekt. 2 Aan de gemeenten in Galatië, ook namens alle broeders en zusters die bij mij zijn. 3 Genade zij u en vrede van God, onze Vader, en van onze Heer Jezus Christus, 4 die zichzelf gegeven heeft voor onze zonden om ons te bevrijden uit deze door hetkwaad beheerste wereld. Dat is de wil van onze God en Vader. 5 Hem komt de eer toe tot in alle eeuwigheid.
Amen.
Galatians 1:1-5
the letter to the Galatians
1 Paul an apostle--not from men nor through man, but through Jesus Christ and God the Father, who raised him from the dead-- 2 and all the brethren who are with me, To the churches of Galatia: 3 Grace to you and peace from God the Father and our Lord Jesus Christ, 4 who gave himself for our sins to deliver us from the present evil age, according to the will of our God and Father; 5 to whom be the glory for ever and ever. Amen.
Lukas 3:15-17
15 Het volk was vol verwachting, en allen vroegen zich af of Johannes misschien de messias was, 16 maar Johannes zei tegen hen: ‘Ik doop jullie met water, maar er komt iemand die meer vermag dan ik; ik ben zelfs niet goed genoeg om de riem van zijn sandalen los te maken. Hij zal jullie dopen met de heilige Geest en met vuur; 17 hij houdt de wan in zijn hand om de dorsvloer te reinigen, het graan zal hij bijeenbrengen in zijn schuur en het kaf in onblusbaar vuur verbranden.
Luke 3:15-17
15 As the people were in expectation, and all men questioned in their hearts concerning John, whether perhaps he were the Christ, 16 John answered them all, "I baptize you with water; but he who is mightier than I is coming, the thong of whose sandals I am not worthy to untie; he will baptize you with the Holy Spirit and with fire. 17 His winnowing fork is in his hand, to clear his threshing floor, and to gather the wheat into his granary, but the chaff he will burn with unquenchable fire."
"Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd, laat het verleden nu rusten.
Zie, ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt?"
(Jesaja 43:18-19a)
Niet alle veranderingen in een leven zijn altijd even makkelijk te accepteren. Vooral niet, wanneer die verandering een gevoel van onbehaaglijkheid of zelfs onveiligheid geeft.
Dat geldt zeker ook voor christelijke gewoonten.
De meeste kerkbezoekers kiezen bijvoorbeeld voor een vaste plek in de kerk, terwijl ze in feite overal kunnen zitten. Zo ook ikzelf; uit gewoonte en een soort behaaglijkheid ga ik steevast op hetzelfde stoeltje zitten. En àls het dan per ongeluk eens voorkomt dat die bezet is voel ik me enerzijds wat onbehaaglijk op die 'nieuwe' plek, anderzijds wat 'verbolgen' over de 'brutaliteit van die ander die op "MIJN" plekje zit'.....
God vraagt van ons om te veranderen. En dus ook van mij.
Veranderen naar het beeld dat God van mij heeft door te groeien. Te groeien van de ene fase naar de andere. Dat klinkt op zich best goed, maar hoe gaat dat dan in z'n werk? Ik bedoel: wat houdt dat nou praktisch in dan?
De tekst uit Jesaja helpt mij een klein beetje op weg: "afrekenen met wat is gebeurd, afrekenen met het verleden en verder gaan, verder groeien."
Vreemd genoeg heb ik het gevoel dat ik moet afrekenen met iets positiefs: mijn bekeringsperiode...
Ik was euforisch...in de hemel...en alles was geweldig...helemaal toppie...super-super..!!
Maar langzaam ebde dat gevoel weg, terwijl ik het wanhopig probeerde vast te houden. En toen het eenmaal weg was, bleef ik evenzo wanhopig zoeken naar dat gevoel dat voor mij voor het geloof stond. Bijna als een tastbaar iets.
Niet beseffende dat ik hierdoor behoorlijk in mijn geestelijke groei belemmerd werd.
In feite draaide ik rondjes in mijn eigen woestijn van emoties, zoekende naar 'mijn euforie', uit angst voor iets nieuws, iets anders....
Het volk van de Heer trok ook door de woestijn, waar ze al net zo wanhopig probeerden vast te houden aan wat ze kenden: de slaven-mentaliteit. De Here God hield ze daar in de woestijn om ze klaar te maken voor een nieuw, een eigen land. Maar daarvoor moesten ze wèl eerst van die aloude mentaliteit af om daarna een nieuwe identiteit te krijgen.
Mijn 'woestijnperiode' is niet altijd even leuk, maar het stelt me inmiddels wèl instaat om mezelf de vraag te stellen: "Hé, wat doe ik hier eigenlijk en waar ga ik eigenlijk naar toe?" Een goed moment om voor de Heer te knielen, mijn 'bekerings-mentaliteit' onder de loep te nemen en te vragen:
"Heer geef mij m'n nieuwe identiteit? Laat mij niet langer ronddwalen in de mentaliteit van een bekeerling, een zuigeling, met zuigelingenvoedsel, maar geef mij de volwassenheid van een dienstknecht zodat ook ík kan meewerken op Uw akkers!"
God's warmte en behaaglijkheid,
Sebo Hilberts
Om van de ene bergtop naar de andere te komen, moet ik altijd door een dal....
Dat is bekant alweer een krap half jaar geleden! Nooit eerder bleef ik zólang weg...
Had ik dan echt hélemaal niets te melden? Och..misschien hier en daar een klein berichtje, maar om nou te zeggen: "Goh..da`'s pas nieuws!"...Hmm...niet echt..
En zo gebeurde het dat ik langzaam maar zeker niet alleen de motivatie om te schrijven, maar ook de interesse voor dit geweldige medium een beetje aan het verliezen was.
Natuurlijk dacht ik met grote regelmaat aan "mijn blogje", maar als het dan op schrijven aankwam, liet ik het afweten. Ik wist immers tóch niet wat ik moest op-pennen. En voor wie? Waar zou ik al die moeite en tijd nog voor nemen? Voor die anderhalve man en paardekop, die (misschien) m'n site lazen? Hmm...niet echt...
Wat ik daarbij uit het oog verloor was dat ik nooit voor een ander, maar altijd voornamelijk voor mezèlf schreef en dat ik me daar toch ook altijd heel erg goed bij voelde.
Hoe kon het dan toch zover komen dat ik iets wat ik in feite eigenlijk heel graag doe (en deed) en zo bevrijdend werkte bijna als een soort 'last' ben gaan beschouwen?
Vreemd..
Misschien moet ik daar nog maar eens over nadenken. Ooit.. Maar niet nú..!
Nu is het tijd voor héél andere dingen!
De spreuk van vandaag zegt het al: Verbreek de stilte pas als je hem kunt verbéteren en dat is nú zeker het geval...
Op 9 februari j.l. schreef ik het volgende:
"...Je kunt niet eeuwig in de ziektewet of ww zitten. Ooit moet er een begin gemaakt worden met het zoeken naar een nieuwe baan. Ik ben me daarvan bewust en zie het uitkeringsstelsel oprecht als een vangnet en niet als een hangmat. Maar alleen God weet, hoe bang ik hier voor ben! Wat zal een werkgever wel niet denken? Wat vragen ze allemaal? Kan ik mezelf wel bewijzen? Zal ik het wel goed doen? Krijg ik niet zomaar een baantje voor drie maanden en daarna maar verder zien? Hoe gaat het met mijn huis? Moet ik het nu alvast verkopen? Je weet maar nooit: stel dat ik in de bijstand kom, wat dan? Zullen ze me niet m'n huisje, m'n cocon, afpakken?
Afijn, m'n lieve lezer, je ziet al: meer dan genoeg vragen, meer dan genoeg twijfel, meer dan genoeg angst..."
Al die tijd is deze spanning in groeiende mate aanwezig geweest.
Op een bepaald moment kreeg ik een brief met de mededeling dat ik een WIA-uitkering moest aanvragen omdat ik bijna twee jaar in de ziektewet was.
Zo gezegd, zo gedaan. En na verloop van tijd kreeg ik een uitnodiging van een zg. keuringsarts, om te bepalen òf en zoja, voor hoeveel procent ik goedgekeurd zou worden.
Nou had ik uit diverse hoeken, waaronder officiële, al gehoord, dat een afkeuring er niet in zou zitten, want dat 'doen ze tegenwoordig niet meer'. "Als je een vinger kunt bewegen, kun je altijd nog assistent-knopindrukker worden..", zo luidde het in de officieuze èn officiele wandelgangen.
En zo gebeurde het dat ik op zekere dag een uitnodiging kreeg van een arbeidsdeskundige.
Ik was er al vanuit gegaan dat ik bij afkeuring daar gewoon bericht van zou krijgen en dat bij goedkeuring een arbeidsdeskundige ging bepalen voor hoeveel procent ik arbeidsgeschikt zou zijn.
Dat ik dus 'geen bericht' had gekregen, maar inplaats daarvan een uitnodiging was natuurlijk een behoorlijke domper. Dat betekende voor mij, dat ik dus in ieder geval gedééltelijk geschikt bevonden was. En nu maar hopen dat dat deel niet al te hoog zou uitvallen, want laten we eerlijk zijn: waar vind ík nou nog werk, met míjn fisieke-mentale-en arbeidsverleden en mijn leeftijd??
We hadden gebeden, heel veel gebeden! Niet voor een specifiek resultaat, maar voor rust en vrede in ons hart, ongeacht de uitkomst.
De rekenmodule was volgens de arbeidsdeskundige deze:
1 Er worden drie, verschillend betaalde, functies gezocht, die bij jouw hele wezen passen.
2 functie A laag betaald, functie B iets meer betaald en functie C nóg iets meer betaald.
3 Men neemt de middelste functie, kijkt naar het verschil met het laatst verdiende salaris en dát percentage is dan uiteindelijk het 'afkeuringspercentage' .
De arbeidsdeskundige lichtte het unanieme besluit toe:
Er waren geen drie passende functies gevonden, er was er zelfs niet één gevonden...
Toegevoegd dat men er vanuit ging dat de bestaande klachten in de toekomst niet zouden verdwijnen en dat de cliënt derhalve 'duurzaam arbeids-ongeschikt' gebleken was.
Resultaat:
Definitief niet 80-100%, maar volledig (100 %) arbeidsongeschikt!!!
En dus: geen druk meer over huis verkopen/sollicitatieplicht/uitkeringsverlaging, of wàt dies meer zij...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ik ben werkelijk geen parasiet!!! Maar ik besef óók, dat ik tóch nooit meer 'aan de bak' was gekomen. En dus: Je begrijpt, lieve lezer dat ik mèt mijn vrouw ontzettend blij ben met deze uitkomst.
En daarom deze dagspreuk:
Ik geloof dat ik met dit nieuws de lange stilte heb kunnen verbeteren....!!
Anderhalve maand is het inmiddels geleden dat ik voor het laatst iets geplaatst heb.
Toch is er redelijk veel gebeurd in die tijd en in de dagen daarvoor.
Zo werd m'n vrouw redelijk ernstig ziek en daarna ik ook nog eventjes (danzij haar waarschijnlijk).
Een dierbaar familielid bleek een kwaadaardig soort tumortje te hebben en moest daarvoor bestraald worden en natuurlijk niet te vergeten Greet's 'Alpha-collegaatje' dat op Eerste Kerstdag in het ziekenhuis lag met kanker. Over haar ging het voorlaatste stukje en zij is redelijk onverwacht overleden tussen kerst en oud en nieuw, een jonge echtgenoot achterlatend.
Al met al heeft één en ander geleid tot een beetje moedeloosheid ten aanzien van m'n schrijven.
Vaak had ik geen zin, geen inspiratie, of voelde ik me schuldig als ik me 'af zou zonderen' door naar m'n werkkamer te gaan. Trouwens, daar was het toch te koud, want we stoken de woonkamer op de houtkachel, hetgeen 'de zin' alleen maar nòg minder maakte.
Tegelijkertijd kreeg ik te maken met een aantal nieuwe ontwikkelingen in mijn ziektewet-status èn, daaruit voortvloeiend, een behoorlijke financiele domper.
Maar vooral die nieuwe ontwikkelingen drukten mij maar eens te meer op een bijzonder nare karakter-eigenschap: bang voor elke vorm van vernieuwing.
Al sinds mijn vroegste jeugd heb ik een nauwelijks te overbruggen faalangst. Een gevoel van onzekerheid, niet durven vertrouwen op mijn eigen capaciteiten, er zeker van zijn dat het tòch niet goed zal gaan...
Met diezelfde insteek heb ik in het verre verleden diverse opleidingen gevolgd, deels op Mavo, deels op Havo- niveau : Nederlands, Frans, Middenstand, Horeca, Geschiedenis, Engels, Duits, Volkenkunde (antropologie) en nog enkelen..
Echter....ondanks dat ik alle opleidingen lang gevolgd heb, heb ik voor geen enkele ooit een tentamen/examen gedaan! "Ik zou er toch maar voor zakken..."
Nee, beter is het niet aan nieuwe dingen te beginnen, want die gaan tòch maar fout. Niks vertrouwen: ik kèn mezelf immers: beter niet aan iets nieuws beginnen, dan later te maken krijgen met de teleurstelling van een onvermijdelijke mislukking.
Maar helaas..de wet dwingt mij...
Je kunt niet eeuwig in de ziektewet of ww zitten. Ooit moet er een begin gemaakt worden met het zoeken naar een nieuwe baan. Ik ben me daarvan bewust en zie het uitkeringsstelsel oprecht als een vangnet en niet als een hangmat. Maar alleen God weet, hoe bang ik hier voor ben! Wat zal een werkgever wel niet denken? Wat vragen ze allemaal? Kan ik mezelf wel bewijzen? Zal ik het wel goed doen? Krijg ik niet zomaar een baantje voor drie maanden en daarna maar verder zien? Hoe gaat het met mijn huis? Moet ik het nu alvast verkopen? Je weet maar nooit: stel dat ik in de bijstand kom, wat dan? Zullen ze me niet m'n huisje, m'n cocon, afpakken?
Afijn, m'n lieve lezer, je ziet al: meer dan genoeg vragen, meer dan genoeg twijfel, meer dan genoeg angst.
En als antwoord daarop sprak mijn schoonmoeder van 73 jaar deze oude spreuk uit:
Een mens lijdt dikwijls 't meest
Door 't lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te dragen geeft.
Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.
Zou ik dat kunnen geloven?
Nee...zal ik datt dùrven geloven? En daar dan ook echt naar léven...?
Veel verdriet komt voort uit de vrees om gelukkig te zijn.
Anders gezegd:
Een mens lijdt dikwijls 't meest
Door 't lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te dragen geeft.
Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.
Je vraagt je misschien af, wat de dagspreuk hieronder te maken heeft met deze ondergesneeuwde, mooie Tweede Kerstdag.
Wel...vanmorgen vertelde onze 'dienstleider' in de kerk het één en ander over een jong echtpaar, dat lid is van onze gemeente.
Bij het horen hierover moest ik onwillekeurig denken aan deze spreuk.
Hij klinkt erg mooi, maar...wat, als je nu zó ziek bent en zóveel pijn hebt dat je eigenlijk nog maar aan één ding kúnt denken en dat is, dat die pijn verdwijnt..!
Lees hier eens het stukje van deze jonge jongen die verslag doet van de ziekte van zijn vrouw en als je tijd hebt, bid dan alsjeblieft met ons mee voor dit jonge echtpaar.
Sinds 5 december 2007 heb ik nu mijn 'Puntje', m'n eigen weblogje.
Dat is op een maandje na drie jaar.
Tijd om eens even stil te staan bij dit feit..
En dat doe ik in dit (inmiddels 100ste) dagboekdeel.
Honderd??? Zijn het écht al hónderd delen? Wat heb ik allemaal al geschreven?
Wat is er in die tijd allemaal gebeurd? Wat is er met MIJ gebeurd in die bijna drie jaar?
Natuurlijk: mijn vaste lezers weten dat allemaal wel, maar als ik nu eens kort terugkijk met een blik van: "..in verkorte vogelvlucht zien wat er in die periode allemaal gebeurd is en veranderd is.."
Op 7 november 2007 kwam ik tot bekering en, zonder christelijke familieleden, vrienden of kennissen surfde ik me suf op het internet, alle kennis en info in me opzuigend. Een beetje als een spons die maar niet verzadigd kon worden.
In notime (m'n tweede kerkbezoek) vond ik, na m'n angst en schaamte te hebben overwonnen, via de Alpha-cursus een fijne thuisgemeente en amper een half jaar later was ik lid.
Zomaar opeens zat ik op 9 augustus 2008 op een bankje in het park in Deventer, samen met een hele lieve meid uit Oldebroek. Een christen, en..net als ik altijd 'relatie-loos' geweest. "Gevonden" via een christelijke dating-site. (...gevonden??..mehoela!!! Gestúúrd..!!)
En nog geen jaar later (5 juni 2009) liep ik zomaar ineens rond met een trouwring aan m'n vinger..
Het heeft heel veel strijd gekost om m'n altijd vrijgezelle en gezellige vrijheid op te geven. Vanaf nu 'moest' ik leven binnen een 'bepaald stramien' en waren er bepaalde 'regels' waar ik me aan me moest houden. Ik kan je vertellen, lieve lezer, dat mijn vrouw en ik allebei heel wat innerlijke strijd hebben geleverd! Niet dat zij ook háár vrijheid bevocht, maar juist strijd leverde om MIJN hang daarnaar deels te leren accepteren en alleen dáár aan te vechten, waar nodig.
Inmiddels zielsgelukkig getrouwd kreeg ik te maken met een falende rikketik, moest geopereerd worden, raakte m'n baan kwiijt en moest nóg enkele malen onder het mes.
Leuk, zeker voor een meissie dat net getrouwd is en denkt nú eindelijk een gelukkig getrouwd leven te kunnen gaan leiden. Nou...dat werd leiden met een lange "ij"...
Overtuigd christen, (rare term eigenlijk, want kun je wel een christen zijn, een volgeling van Christus, als je (nog) níét overtuigd bent??) ( Ja, dat kán....zie Thomas !), wat ik inmiddels was heeft het me bepaald geen praktische winst gebracht! Integendeel: elke dag is een nieuwe strijd om mijzelf over te geven aan Hem Die alles beter weet dan ik.
Mezelf overgeven, in gebed, in het dagelijks leven, in de gemeente, enz. enz. is een nagenoeg dagelijkse strijd!
Nee, het gaat nog steeds niet van een 'leien dakje' en dat zal ook nooit het geval zijn. Eerlijk is eerlijk: hoe arrogant Paulus ook was..híér sloeg hij toch ècht de spijker op de kop...
Inmiddels ben ik aanbeland bij vandaag.
Hoe ziet mijn 'dag van vandaag' eruit?
Ondanks het ontbreken van een baan bevind ik mezelf momenteel in heerlijk rustig vaarwater.
Alles is weer gezond (naar mijn maatstaf), alle ziekenhuistaferelen zijn weer even achter de rug en dagelijks hebben m'n meissie en ik de volgende routine:
Lekker langzaam wakker worden, in elkaars armen kruipen, elkaar vragen of we lekker geslapen hebben en dan nog even lekker zo blijven liggen...
In alle turbulente groei die ik heb meegemaakt kan ik rustig zeggen: hoe gezegend ik ook ben, hoe goed ik het nu ook heb,...altijd zal er die strijd blijven. Die 'eeuwig durende' strijd om mezelf over te geven aan Hem, de Allerhoogste.
ECHTE overgave, jezelf ècht overgeven aan God en dán Zijn allesomvattende liefde ervaren ervaren..dat is voor mij het ultieme doel.
Dat éne doel..die ultieme liefde ervaren...wat ís dat toch?
Wát maakt dat wij, nietige mensjes, daar zóó afhankelijk van zijn en dat tegelijkertijd tóch zóó'afstoten...
Wij, de christenen, kunnen de ander niet Overtuigen van Zijn liefde. We kunnen hooguit GÉtuigen van Zijn liefde, door tenminste onszelf te verhouden tot de ander in vergevingsgezindheid, geduld, medeleven, compassie. En niet om onszelf te strelen, maar enkel omdat Hij het óók zo deed en..omdat de ander het verdient...
1 Korintiers 13
De liefde
1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal. 2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn. 3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. 7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – 9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt. 10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen. 11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten. 12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. 13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde."
Net heerlijk gegeten. Daarna mezelf even klaargemaakt en, húp..op weg naar de kerk voor de gemeentevergadering.
Ik was een beetje aan de vroege kant, maar ik dacht dat ik misschien nog wat zou kunnen helpen bij het klaarzetten van dingen, even een praatje maken met deze of gene of wat dies meer zij.
Halverwege, ergens op de Patmos-singel, ontwaardde ik plotseling een onaangenaam hoge druk. Oeps...hoge nood...! "Even doorfietsen, jong!"
Inmiddels was het begonnen te regenen, een reden temeer om effe 'wat gas op de pedalen te leggen'.
Bij de kerk aangekomen snel de fiets op slot gezet en ráp naar binnen.
Uhh...dat was tenminste de bedoeling... Deur nog op slot, nog niemand aanwezig... Oefff!! Volhouwe..ik wacht wel effe...er zal zoo wel iemand komen om de deur open te doen...hopelijk snel!
"Kreun, steun.." Inmiddels samengeknepen billen van de nood, en kleddernat en nog steeds niemand te bekennen.. Om twee minuten voor zeven was ik er, maar ondertussen was het vijf voor half acht en de vergadering moest om half acht beginnen. Wat was iedereen toch laat! Dat is toch asiocaal! Je komt toch niet op het allerlaatst binnen? En wat, als het niet doorgaat? Dan is het hélemáál asociaal dat ze dat niet even door-mailen!!!
En zo voelde ik me in mijn opperste nood steeds bozer worden. Temeer, omdat die nood maar niet verdwijnen wou.. En maar bidden: "Oh Heer, geef me de kracht om het op te houden...!!"
Terwijl ik van het ene been op het andere danste, af en toe schuilend onder die twee centimeter "afdak" bij de voordeur, keek ik al stiekem rond naar een donker plekkie..voor het geval dát.....
Uiteindelijk fietste ik in 'totale wanhoop' en boos over de uitbebleven redding in de vorm van een sleuteldrager, zo hard als ik maar kon naar huis en eindelijk ....pffff....kantjeboord (!!) redding vond op het kleinste kamertje.
Eenmaal terug in de huiskamer, kleddernat maar hééérlijk opgelucht vertelde de wederhelft:
"...Maar schat, die gemeentevergadering is toch volgende week...?"
Weet je..mijn leven bevindt zich momenteel een beetje in een soort watertje. Een rivier met verschillende aftakkingen. De ene dag zit ik in een gigantische stroomversnelling, de andere dag lig ik heerlijk te dobberen in een rustig kabbelend beekje. Er is niets aan de hand, mijn leven kabbelt momenteel heerlijk rustig verder.
Op naar de volgende stroomversnelling....
Maar tót die tijd...lekker blijven dobberen..!!
Er is veel gebeurd. Heel veel. Eigenlijk teveel om op te noemen, maar de "bottomline" komt hier op neer: Dit alles heeft mij voor mijn gevoel een stúk dichter bij de Here God gebracht!
In acht genomen wat wij, mijn vrouw en ik, de afgelopen maanden allemaal hebben meegemaakt op medisch (en derhalve ook) op relationeel gebied, mag ik met een gerust geweten zeggen:
"Wij hebben de storm overwonnen!!!!!"
Mijn vrouw heeft haar eigen weg gevonden in onze gemeente, waar ze nu deel uit mag maken van een Alpha-team (zie voor meer info Rubrieken/Alpha) En tevens is ze inmiddels een bijzonder gekwalificeerd èn zeer gewaardeerd lid van het zogegeheten "beam-team". Dit laatse betekent dat ze op 'haar' weken de beamer in onze gemeente hanteerd, programmeert en leidt.
En weet je...I LOVE IT!!! Every moment of it! Ook al zit ik op m'n eigen plekkie, met een lege stoel tussen mij en de persoon naast mij, zonder m'n meissie aan m'n zij...ik weet dat zij dáár zit..aan die belangrijke computer, waar iedereen kan zien wat er gezongen of gezegd wordt. En....ik weet dat ze het niet alleen met liefde doet, nee..het wordt zolangzamerhand ook een beetje een hobby van haar. Gaaf toch?!
En mijzelf?
Ach...wat zal ik zeggen....
Voor zover ik het kan beoordelen, ben ik relatief gezond. Weliswaar nog in de ziektewet en zonder werk, maar wel in opperstebeste stemming.
Okee, ik wil geen parasiet zijn, ik heb altijd gewerkt en daar ook heel veel plezier in beleefd, maar de dingen liggen nu eenmaal een beetje anders: ik ben bij de deur, moet m'n tijd maar zien te vullen en 'mag' voorlopig niet uit eigen beweging solliciteren. "Daar zijn nu eenmaal regels voor en die moeten we volgen.", aldus UWV.
Welnu..dan vul ik m'n tijd met koken (een hobbytje van me) en met tal van andere zaken. En die andere zaken...
Díé zorgen ervoor dat ik niet echt meer aan schrijven toe kom.
Daarom dit episteltje...
Ik schrijf dit 'live' , dus af en toe zet ik een stukje online.
Voorheen (anderhalf jaar geleden) schreef ik nagenoeg elke dag. Over van alles en nog wat. Hoe ik me voelde, wat ik dacht, hoe ik m'n geloof beleefde, wat me bezighield, enz. enz.
Inmiddels is dat anders.
Ik heb (zéker in het begin van mijn bekering) heel, heel veel steun ervaren van heel velen van jullie. Zeker, gezien het feit dat ik alleen was in een wereld van mensen die niet geloven. Mijn wereld bestond alleen maar uit niet-christenen.
Dat is met de tijd een beetje veranderd. Ik heb nú een thuis-gemeente, een 'home-base', mensen met wie ik over de Here God kan praten, een gemeente waar ik kan leren èn... een vrouw, met wie ik natuurlijk veel meer deel.
Voor sommige lezers heeft dit een nadelig aspect: wat ik voorheen zo voor me uitschreef, deel ik nu met m'n vrouw.
En dat brengt mij onmiddelijk in een probleem-situatie: ik wíl nog schrijven over mijzelf, maar daarmee impliceer ik dan ook gelijk mijn vrouw. En dat, terwijl zíj in feite de eerste is die de dingen zou moeten horen, vóórdat ze op een weblog verschijnen.
Het resultaat is bijna vanzelfsprekend:
Er wordt veel minder geschreven. Wat voorheen geschreven werd, wordt nú besproken. En laten we eerlijk zijn: dat is toch een heeeeerlijke vooruitgang!!
Feit blijft, dat ik een soort van gulden middenweg moet vinden, waarin ik èn mezelf kan verliezen in mijn schrijven èn tegelijkertijd mijn vrouw daarmee niet teniet/tekort doe.
Met name dát aspect is voor mij van belang! Maar hoe bereik je dat? Hoe kom je zover dat je je eigen gevoelens kunt verwoorden, zonder de ander te beschadigen.....??
Dát is mijn vraagstuk en mijn streven voor de komende tijd....
Die dagspreuk hieronder staat er natuurlijk niet voor niets... Die heeft alles te maken met de bovenstaande titel.
We kunnen weer ademhalen, uitrusten van het volhouden. Steeds maar blijven hopen en bidden. Volhouden dat het "wel goed zal komen". En uiteindelijk lijken onze hoop en gebeden verhoord en uit díé rust komt bijna als vanzelf ook die dankbaarheid.
Grote, intense dankbaarheid...
Hoevaak hebben we niet in onzekerheid gezeten over mijn zus en zwager?
Nu hoorden we gisteravond dat de tumor uit m'n zwager's been echt helemaal weg is.
Een kwaadaardige tumor, waarvan we bang waren dat die zich misschien had uitgebreid.
Maar gelukkig: alles is goed! Eindelijk het verlossende woord...
En dan die dubbele of driedubbele hernia van zuslief: maandenlang liep ze steeds kortere stukjes met krukken en ging het steeds verder achteruit. Maar nu ze geopereerd is, lijkt alles echt helemaal goed te komen. Ze heeft geen last meer van haar been, ze loopt weer steeds beter en heeft nog maar weinig pijn aan de rug.
Of, zoals ze dat zelf zegt:
"Eindelijk kunnen we langzaamaan weer over tot de orde van de dag!"
En daar ben ik mijn Here dankbaar voor. Heel dankbaar...
Afgelopen zaterdag zijn m'n meissie en ik even op bezoek geweest in Alkmaar bij zuslief om daarna even lekker aan het Egmondse strand uit te waaien. Om precies te zijn: 398,5 km. van Usselo, dus zeg 400 km van Enschede verwijderd...
Zo, hèhè... Eindelijk weer eens tijd voor een nieuw deel...
Tsja, zo vloog het ene na het andere deel uit m’n vingers en zo is er opeens niet of nauwelijks een woord geschreven.
Maar ja, ik had wèl een goed excuus: ik was veel te druk met zusters plagen, vrouw ongerust maken, pacemakers verslijten en tal van andere leuke afleidingen.
Maar zoals dat zovaak gaat met ‘leuke’ dingen: aan alle leuke dingen komt een eind! En dus: daar zit ik dan..
Nu moet er weer zonodig serieus aan schrijven worden gedacht, aan het (eindelijk) eens catalogiseren van alle in 2010 gemaakte foto’s en films, aan het opnieuw opvullen en bijhouden van m’n weblog en nog vele, vele andere zeer ‘vervelende’ zaken... Wat is het leven toch hard, hè?
Okee, alle gekheid op een stokkie en nu serieus aan de slacht...uhh...slag.
Allereerst even dit: sinds 10 mei j.l. zijn Greet en ik op een soortement “dieet”. Dat wil zeggen, dat we geen halve kilo vlees p.p./p.d. meer eten maar juist veel vis, weinig vlees, veel groente, weinig aardapp., veel fruit, weinig saus, geen of weinig vet, etc. etc. etc.
Natuurlijk ligt elke dag de verleiding op de loer en daar zijn we allebei behoorlijk vatbaar voor! Zeker ikzelf, want ik hou niet alleen van eten; nee, ik vind het ook erg leuk om te koken... Dus, OPLETTEN! geblazen, met als gevolg dat we als een stel ouwe zeuren in de supermarkt echt elk etiketje lezen. “Hoeveel zit hierin, wat zit daar in...” Je ziet nog net niet het winkelpersoneel kijken en denken: “Hier, daar heb je Jut & Jul ook weer..meneer en mevrouw de Bok.. Hebben thuis zeker niks te lezen...” “Zijn drie uur binnen, lezen elk potje en pakje en gaan dan weer naar buiten met een trosje tomaten uit de reclame...”
Bijwijze van ‘revalidatie’ zijn we rond die tijd ook langzaam begonnen met af en toe een klein stukje te wandelen, een eindje te fietsen of even op de hometrainer te oefenen.
Inmiddels zijn we zover dat we de hele achterhoek hebben doorkruist, de hele N.O.-kant van Overijsel, en de omgeving van Goor/Delden/Hengevelde/Rietmolen/Beckum/Boekelo, enz. Ook zijn het Lutterzand, Aamsveen, Buursezand, “Hof te Boekelo”, kasteel Twickel en “Het Overijsels Landschap” ons niet geheel vreemd meer. Als we gaan fietsen, gaat er van alles mee: fietskaarten, koffie, cup-a-soup, brood, fruit, gekookt eitje, (calorie-arme) snoepjes en nog veel meer van dat soort ongein. Bepakt en bezakt en gewapend met de (onafscheidelijke) camera en extra batterijen zoeken we dan de leukste routes, weggetjes en paadjes en zo fietsen we op één dag in een redelijk tempo toch nog een kilometertje of 60/70 !! Als iemand me dat een half jaar geleden verteld zou hebben, zou ik hem aangekeken hebben en gevraagd hebben “of hij wel alle taschen im schrank had” ofzo...
Maar het is toch heus waar! De conditie vlíégt vooruit..en tegelijkertijd...vliegen de kilo’s eraf.
Enkel door gewoon gezond en calorie-arm te eten en véél meer te bewegen zijn we samen 30 kilo afgevallen, zij 17 kg. en ik 13 kg.!! Dat is gigantisch veel en wij snappen er dan ook niets van! Veel mensen zeggen ons, dat dat niet gezond is, maar zoals reeds gezegd: we eten normaal, we ‘snaaien’ niet meer en doen niet meer aan tussendoortjes. En..dat is heel veel minder dan we voorheen deden. Nog slechts heel weinig vet, terwijl we daarvoor niet terugschrokken van ‘s avonds om 23:00 nog een broodje shoarma met lekker veel knoflooksaus, daarvóór (bij de tv) elk een halve droge worst (of een hele..), een zak chips en wat borrelnootjes en nog dáárvoor, tegen 20:00, koffie met enkele koeken, en ga zo maar door...
Bijkomend neveneffect is dat onze omvang dan ook danig was toegenomen en nu weer is afgenomen...
Resultaat dáárvan is een steeds dringender behoefte aan een nieuwe garderobe. Alleen moeten we dan wèl kleren kopen “op de krimp” en niet meer “op de groei”, want we zijn er nog niet... Ons streven is 75 te worden...in kilo’s, niet in jaren!
Zo zie je maar, eigenlijk gaat alles best wel heel erg naar wens in huize Hilberts.
We houden erg veel van elkaar, leven steeds dichter bij elkaar, we praten steeds dichter langs elkaar heen èn we worden steeds gezonder, hebben de dingetjes lichamelijk en geestelijk echt wel een beetje voor elkaar, dus eigenlijk zijn we best wel heel erg gelukkig..
En dát is wel anders geweest!!
We mogen met een gerust geweten stellen, dat wij onze portie stress inmiddels wel gehad hebben, zowel in fysieke als in emotionele zin..! Maar nu is er rust. Geen enkele vorm van stress, maar simpelweg: rust. Van een wild schuimende rivier zijn we nu beland in een zijtak, waar het water heerlijk zachtjes kabbelt. En dat is best wel even wennen, hoor! Ik heb steeds de neiging om m’n nek uit te steken om te kunnen zien of er niet weer een stroomversnelling of waterval voor ons ligt. Bijna, alsof ik er elk moment wéér één verwacht. Zoiets van: “Jaja..juich maar niet te vroeg..! Wel vaker leek het goed te gaan en dan ineens was er tóch wéér iets mis...!”
Dat, in combinatie met een ernstig zieke zus en zwager, maakt dat ik af en toe niet goed gelukkig durf te zijn. Dat is het! Alsof ik “nog niet” gelukkig mág zijn van mezelf.”Eerst dat andere voor elkaar hebben...Eerst maar eens afwachten of het wel goed blijft gaan...” Eigenlijk is het best een vreemde ontdekking in mijn gevoel: (nog) niet gelukkig mogen/durven zijn...
Daar moet ik toch eens iets aan gaan doen.
Maar niet nú.. Nú ga ik eerst een poosje bezig met enkele filmpjes over onze fietstochtjes en andere uitstapjes, dus voor nu eerst:
Tot de volgende keer...!
Op 15 mrt, 2008 heb ik een videootje gemaakt, dat op internet een heel eigen leven is gaan leiden via YouTube.
Het is wel grappig om te zien hoe sommige mensen reageren, maar soms zitten er toch ook erg stuitende reacties bij. In het begin hield ik het wel allemaal bij, maar in de loop der tijd zijn het er zóveel geworden, dat het niet meer bij te benen was. Af en toe nam ik nog wel eens even een kijkje, maar dat was de laatste maanden niet mogelijk omdat ik m'n YT-wachtwoord kwijt was.
Nu ik er weer in kan komen en de reacties weer in m'n nieuwe mailbox komen, ben ik bijna een half uur bezig geweest om alle berichtjes van YT te wissen!
En rondom dit ene filmpje is blijkbaar een hele diskussie-groep ontstaan...
Zo...Eindelijk dan: wéér eens terug van veel te lang weggeweest !
Het heeft weer een poosje geduurd, maar om de haverklap werkte het spul hier niet.
Of internet lag er achterweg, óf de wachtwoorden waren zoek, óf de pc werkte niet naar behoren, óf ik lag weer eens in het ziekenhuis... Hoe dan ook: om de één of andere mysterieuze reden leek ik niet te mogen schrijven.
Maar dat is hopelijk voorbij nu.. Ik zit weer in een volledig opgeruimde werkkamer, op mijn vertrouwde schrijfstoel, kijkend naar een vertrouwd scherm, met een werkende pc, alle wachtwoorden bij de hand en m'n vingers zwevend boven een vertrouwd toetsenbord.
Zou het dan nu tóch...?? Is het heus...? Echt..? Ennuh..ennuh ..komt er níéts meer tussen..??! Zal er zich niet wéér een praktische, emotionele, technische, medische of andersvormige storing voordoen?
Wie weet..misschien wel, maar tót dat moment ga ik er nu even volop van genieten!!!
Zoals ik al zei, heeft het een hele poos geduurd, maar dat heeft dan ook zo z’n redenen. Allereerst was daar het herstel van de operatie. Dat ging (en gaat) weliswaar heel voorspoedig, maar er kwam ook veel vermoeidheid bij kijken. Lichamelijk èn geestelijk vergt het nl. heel wat om met een wonder om te leren gaan...
Zo voelt het voor mij in ieder geval en ik ben er van overtuigd dat het om niets anders gaat dan dát...
Hoe anders is het mogelijk dat ik uit een neerwaartse spiraal omhoog gehaald werd, zonder dat machines daarbij konden helpen. Integendeel: zo lag ik aan een externe pacemaker en tóch ging de hartslag steeds verder omlaag, tot ie op een bepaald moment nog maar 18 was. Stel je voor: waar een hartslag van 80/90 p/min. normaal is, was die nu nog maar 18! Het klinkt misschien dramatisch, maar in feite betekent dat niets anders dan dat ik bezig was te sterven. Zo wás het en zo voelde het en ik was me van elke seconde bewust.
Ik voelde me wegzinken en raakte om beurten in totale paniek of in een vreemd soort berusting; te moe om nog terug te vechten. Pas na een minuut of twintig was ik ‘stabiel laag’. De hartslag daalde niet verder en uiteindelijk kon men beginnen met de eigenlijke operatie.
En toen die eenmaal achter de rug was, was ik een pacemaker rijker...
Amper twee dagen later mocht ik al naar huis en kon het herstellen/revalideren beginnen. En dat voelt eigenlijk een beetje als een tweede wonder want ik ken mezelf simpelweg niet meer terug!!
Het is niet te filmen wat ik in zó korte tijd allemaal weer kan! Dingen die ik al jarenlang niet meer deed, gewoon omdat ik daar de conditie, kracht of uithouding niet meer voor had. Als ik de trap opliep moest ik bovenaan eerst stoppen, vóórdat ik verderliep naar de slaapkamer. Als ik ergens in de stad liep met anderen, moest ik om de 80 a 100 meter even stoppen om op adem te komen en fietsen kon ik alleen nog maar op een zodanig tempo, dat een klein kind op een driewieler me moeiteloos bij kon houden. Praten en wandelen tegelijk ging al helemaal niet meer zonder dat ik om de haverklap een pufje nodig had van het een of ander.
En nu?
Ik fiets met gemak anderhalf uur op een tempo van ongeveer 22 km/uur door de landerijen, naar de markt of door de bossen. Lekker met z’n tweetjes de bossen doorkruisen en genieten van het heerlijke voorjaar, met al haar frisgroene kleuren en bladergeuren. Bij de hartrevalidatie loop ik op zo’n band een half uur op een tempo van 11 km/uur wat buiten, in de praktijk, neerkomt op zo’n 8 km/uur en dat hou ik rustig een uur vol. En het roken? Wat dacht je hiervan: sinds 7 maart, de zondagavond vóór de operatie, geen sigaret meer aangeraakt! Niet dat ik er geen moeite mee heb hoor, maar tot nu toe hou ik het prima vol. Het is goed te doen!
Tot zover eerst even de praktische kant van de dingen.
Over de meer emotionele kant hiervan valt veel meer te vertellen!
Wat bijvoorbeeld te denken van alle twijfel, angst en zelfs paniek, wanneer de dingen helemaal fout dreigden te gaan? Of van de voorzichtige blijdschap als het weer goed ging en de teleurstelling, als het dan tóch weer fout ging..
Natuurlijk ging dat alles ons allebei niet in de kouwe kleren zitten en het zal je dan ook niet verbazen als ik zeg dat ons geloof af en toe een flinke deuk leek op te lopen.
Maar goed, over al deze dingen later meer.
Nu is het tijd voor een lekkere wandeling in het bos achter de universiteit....
Terug van "weggeweest" en weer vol goede moed. Terug, om jullie te kunnen vertellen hoe het inmiddels gaat aan deze kant van Enschede, fisiek, emotioneel en alles wat daar tussen kan zitten.
Christen plicht betekent ook:
zorg voor de ouderen...
Lucas 9:48 zorg voor de kinderen
48 Hij zei tegen hen: ‘Wie dit kind in Mijn Naam bij zich opneemt, neemt mij op; en wie Mij opneemt, neemt Hem op die Mij gezonden heeft. Want wie de kleinste onder jullie allen is, die is werkelijk groot.’
KLIK voor de site
KLIK voor de site van
Gebedstrio.blogspot.com
...voor Zijn Liefde voor ons !
Gal. 5:22-26 vrucht vd Geest
22 Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, 23 zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Er is geen wet die daar iets tegen heeft. 24 Wie Christus Jezus toebehoort, heeft zijn eigen natuur met alle hartstocht en begeerte aan het kruis geslagen. 25 Wanneer de Geest ons leven leidt, laten we dan ook de richting volgen die de Geest ons wijst. 26 Laten we elkaar niet uit eigenwaan de voet dwarszetten en elkaar geen kwaad hart toedragen.
1 Kor. 12:8-10 gaven vd Geest
8 Aan de een wordt door de Geest het verkondigen van wijsheid geschonken, aan de ander door diezelfde Geest het overdragen van kennis; 9 de een ontvangt van de Geest een groot geloof, de ander de gave om te genezen. 10 En weer anderen de kracht om wonderen te verrichten, om te profeteren, om te onderscheiden wat wel en wat niet van de Geest afkomstig is, om in klanktaal te spreken of om uit te leggen wat daar de betekenis van is.
KLIK voor de website
Waar twee of meer in Mijn Naam
bijeen zijn, daar ben Ik in hun midden.
"Lord, teach us to pray.."
KLIK voor Christinne.punt.nl
Veilig en geborgen
in Zijn Hand
Enkel door Uw Genade
mag ik een kind zijn van U!
Ik geef mijn hele hart aan U, Heer.
Doe met mij, zoals U wilt..
Dank U Vader, voor Uw gebed.
Dank U dat wij gezamelijk
mogen bidden.
Als God ons over rotsige paden leidt, zorgt Hij ook wel voor stevige schoenen
22 But the fruit of the Spirit is love, joy, peace, patience, kindness, goodness, faithfulness, 23 gentleness, self-control; against such there is no law. 24 And those who belong to Christ Jesus have crucified the flesh with its passions and desires. 25 If we live by the Spirit, let us also walk by the Spirit. 26 Let us have no self-conceit, no provoking of one another, no envy of one another.
A whole new year! 2008 allready!
Now that the Christmasdays are over and all the little lights are gone, we have removed the christmastree aswell as all the christmas-decorations.
This old year is gone, has past away. In order to make way for a whole new year.
A year of once again many beautiful things to happen and many, sometimes difficult, choices to make. In this year allso we will see happiness and joy, but grieve and sadness aswell. Some of us will have times of lonelyness or sickness and some of us will have reasons to cry.
But I want you to know this one important fact:
Jesus Christ has His eye upon you. Call out for Him and He will comfort you.
He will put His arms around you in your saddest, sickest or lonelyest moments. You just have to ask Him and He will come.
Therefore I wish and pray that you will meet Him. That you will see Him in all His glory! Feel His warm and beautiful love and know that He wants to come into your live. To live in you and to guide you and carrie you, where you yourself don't have the strenght.
Do not let this year go by without making that most important choice of your life. And if you have to make that choice, then why wait for a whole year?
Go ahead! Make that choice wright now. And see for yourself what a different year this will be!
May God bless you and and protect you and keep you warm is His neverending love.
I pray that His Spirit may be upon you.
Matth. 5:3-10
3 "Blessed are the poor in spirit, for theirs is the kingdom of heaven. 4 "Blessed are those who mourn, for they shall be comforted. 5 "Blessed are the meek, for they shall inherit the earth. 6 "Blessed are those who hunger and thirst for righteousness, for they shall be satisfied. 7 "Blessed are the merciful, for they shall obtain mercy. 8 "Blessed are the pure in heart, for they shall see God. 9 "Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God. 10 "Blessed are those who are persecuted for righteousness' sake, for theirs is the kingdom of heaven.
Dear Lord in heaven. Please grant me a moment of Your precious time.
I want to ask You to bless this site and to do Your Allmighty Work in it.
Please use it, to touch every single person, who visites You on this website.
Allow me Father to be your tool, and use me to work on this site. Before I started, I gave this site to You and dedicated it to You.
Once again, Father, I give this website to You. Do not let it become my site, Lord.
Use me to tell all people of Your warm and everlasting Love.
Use this website to comfort all people and to bless them, Father.
amen.
She thought, that touching His clothes would be enough to make the pain and grieve go away. And guess what? She was wright! When Jesus noticed it, He turned to her and said:
"Your faith has saved you.."
Now, isn't that wonderful? And all we have to do is just believe Him!
It's almost that time again: Christmas.
I hope and pray that your christmas will be a great time. I wish you health and happiness and all the blessing that you can handle.
May our Good Lord in heaven protect you and always keep you close to Him. Thank our Shepherd for all that He's already done for you by trying, realy trying tot live as he did.
If you have enough to eat and enough to drink, then think for a moment of those who have a little or less then little. Pray that God will provide and if you have the chance, don't wait till God will help them...
Do something yourself! Because: isn't that is what God teaches us? Share and take care of eachother? Don't be embarrassed while helping one of his children...
Tuesday, 12-17-2007
Good day to you, visitor!
Did you sleep well? Or are you going to bed now?
Well, if so..read this first, please.
Right here in the Netherlands it's 06:42 hr. (est) I had a very good night. A night of thinking and reading and writing. I should have gone to sleep last night, but the beauty of our Lord Jesus kept me awake. I simply couldn't sleep. I couldn't stop reading about His beautyful and Holy Work and while reading, I discovered a few things about people.
One of the things I discovered is an illness called DIS. A young christian woman, age 24, is suffering from it and from what I read it is realy a struggle. Highly emotional she tells openly, what it means to have an "alter" (a 2nd personality). It's not the same as schizofrenia, she says, because these people are hearing voices aswell. That is not the case with her. And yet, she's having an emotional disorder for witch she going to a therapist and to all sorts of doctors.
And ofcourse she also uses lots of medications to control her emotions.
Having this illness, she is going from one emotion to another in just a matter of seconds.
One can imagine that this is killing a person...
But still: she strongly believes in the precence of the Lord and His Plan for her!
Isn't that amazing?! A young girl of 24, so ill, and yet: believing in the Eternal Love of our Good Lord, Jesus Christ.
If you read this: please pray for this young woman as I do. You may not know her, but the Lord does and He will hear you. And if you are suffering from an illness yourself, then know that I will pray for you aswell. Just let me know.
May the Spirit of the Lord be upon you,
Sebo Hilberts
I would like to wish all of you a very blessed Christmas. I hope and pray that none of you will be alone or at least that none of you will be lonely. If so: know that the Lord is with you.
I have a Friend...
Chapter 1 -announcement
This corner will be used for columns
in english only, so that people of other languages can also read what this site is about.
And hopefully one will take part in what is happening here.
Feel free to comment, infact: please do so.
We're all learning from eachother and let us therefor share the divine Love of our Lord Jesus!
Praise the Lord and worship Him!
end
Chapter 2 - about me
About me
My name is Sebo Hilberts.
On november 20th 1982 I was baptized in a Babtist Church in Enschede, the Netherlands. A few years later I lost my faith in the Lord and I have been away from Him for more then 20 years.
But I'm back!
Just a couple of weeks ago I opened my heart to Jesus and He accepted me oncemore! He didn't push me away, on the contrary: He spread His arms wide open and embraced me with His Love! I have been forgiven for all the years that I blamed everything on Him and lived a life far, far away from Him.
In gratefulness and devotion I want to dedicate my whole live to Jesus, my Savior. His eternal Love is so great, so wonderful that we, humans, can't possibly imagine realy hów great His Wonderful, Warm Love and Forgivingness is...
I am completely overwhelmed by Him and it feels so wonderful!
Don't wait anylonger and also give your life to Jesus. Feel, what I feel and see what I can see now: He realy lives! And He is waiting for you tot open your heart and let Him in.
Rejoyce and praise Him for what He can do in your life, if only you let Him!
Dear Lord, I worship Your Holy Name, for You are thruly worthy of praise!
I love You and I want to give You my heart every day, over and over again!
Use me and fill my heart with Your Love!
Amen
end
Chapter 3 - prayer
Overwhelmed
When you or someone you know is overwhelmed and needs Peace, use this prayer to pray yourself or others through discouraging times when nothing seems to be going right.
Lord, Grant Me Peace
- for those who are feeling overwhelmed to pray for themselves. Lord, Give Them Peace
- for family and friends to pray for those in the middle of difficult times.
OVERWHELMED
Lord, Grant Them Peace
Philippians 4:6
Praying for Peacefulness
Don’t worry about anything,
but in everything,
through prayer and petition
with thanksgiving,
let your requests be
made known to God.
end
Chapter 4 - Why pray?
Why do we pray?
Here are 15 reasons.
Post your own in the comment section.
01 God has always asked His people to pray. Check it out in Scripture.
02 Jesus prayed, sometimes all night long, and He is our model.We do what He did.
03 The tradition of prayer has been a cornerstone of the faith thru history.
04 God’s people scattered throughout the Bible were always praying.
05 Prayer ushers us into God’s presence.
06 We are told, “Pray always.” (1 Thess. 5:17)
07 Prayer reins in our overactive, worry-prone control-oriented minds.
08 We remind ourselves of Jesus’ Lordship as we pray. It helps us not be presumptuous.
09 We align ourselves with the Spirit, allowing Him to counsel us.
10 We learn to recognize Jesus’ voice as we pray (“My sheep hear my voice”).
11 We bring our petitions to God and He answers them. (2 Thess. 1:11)
12 God deserves our praise. We glorify Him as we pray. (2 Thess. 1:12)
13 Where the Church is advancing around the world, people are praying.
14 The whole Bible is the product of prayer. God revealing stuff to men & them writing it down.
15 The early disciples prayed all the time. They prayed continually for days after Jesus ascended.
end
Chapter 5 - Surrender
It is not easy to surrender. In human standpoint when we say surrender it would mean giving up. It would mean defeat and to give up the fight. But let’s try to look at surrender in God’s perspective.
When we surrender to God, God takes over. Surrender does not mean that we acknowledge our weakness instead we know that we are nothing without God. We no longer depend on what we can do, but this time we know and see what God can do. We allow God to do His mighty deeds in our lives.
But what is the hardest thing to surrender? The hardest thing to surrender is not that of our physical or spiritual aspect but that of our will. There’s pride in our will. As long as we breathe, we try to put up a struggle. We try to put who we are first before putting God in front of us.
Letting God (Matthew 6:10). It is one of the hardest and yet simplest thing to do. We let go and held on to what is seemingly an endless depth of the abyss. Sad to say we can only see the abyss, we fail to see that God is waiting to catch us at the bottom.
A little child (Matthew 18:4-5). What is the faith of a child? Much better if we we’re to ask ourselves, what is a child? A child trusts without any reservations or questions. They need not know why, because they already know who to trust. It is not foolishness or empty faith. On the contrary it is what faith really is.
God sometimes allows a saint to go through certain experiences and hardships. These hardships does not test a saints strength instead it show’s how mighty God really is. There’s strength in surrender. There’s victory in surrender. It is not true that when a saint surrenders, he has already given up. The very moment the saint surrender’s his will to God, God turns possible defeat into a victorious outcome.
end
Chapter 6 - Worship
What is worship? And why would we want to worship? Isn't it enough to read our bible, to pray and to say thanks to the Holy Father?
Well, from what I discovered: no...it's not enough! Not to me. Evercince I was converted, I realy discovered a whole lot about God and so I learned that if there's one thing that He likes, then it's His children singing to Him and rejoycing in Him.
Worship as Responding to God
What is worship? If you were to ask a roomful of Christians this question, you’d receive a bunch of different answers, including:
Worship is what we do in church.
Worship is experiencing God.
Worship is feeling God’s presence.
Worship is singing to God.
Worship is praising God.
Worship is making an offering to God.
Worship is a form of prayer.
Worship is love.
Worship is engaging with God.
Worship is serving God.
Worship is devotion to God.
Worship is ascribing worth to God.
Another way to consider the meaning of “worship” is to think in terms of those pesky Venn Diagrams we encountered in math class: you know, those overlapping circles that placed something within one or more broader sets. So, we might ask: If worship is the subset of some other activity, what is that activity? Is it feeling? Is it feeling? Or experiencing? Or praying? Or singing? Or . . . ?
Of course worship may very well belong in a number of overlapping diagram circles. For example, it may be belong in the set of “Experiencing” and in the set of “Praying” and in the set of “Singing.” Surely at times worship is all of these things. I believe that worship is not simply one kind of activity, but a multi-layered experience that defies simplistic categorization.
But if I had to place worship within the one or two most appropriate circles, if I had to say in essence what sort of activity worship is, I’d say it is responding. Whatever else we might believe about Christian worship, it is essentially and necessarily a response to God. It is our reaction to a God who has initiated relationship with us, reaching out to us in love and grace through Jesus Christ.
Along with my heart I gave this site to Jesus so that He can do His Wonderful en Great Work in me and in every visitors heart.
Now that you have reached the bottom of this site, don't you think it's about time to make a decision? He has known you before you where even born. Your name is written in de palm of His hand and He will never ever leave you alone. Do not wait any longer. Listen to what your heart says and open it. Open it for the everlasting Love of the One who once sacrificed His Life, so that you and all menkind would be free! Féél the Wonderful and Warm Love of Jesus, our Lord and Savior! He is standing outside and knocking on the door of your heart. Please, let Him in. He has not come to condemn you. On the contrary: He has come to set you free of everything that has always troubled you. Féél the comfort that He gives you.
Go ahead, go to that door and open it.
And see for yourself.
If you don't believe me, then believe what you see.
May God protect you and hold you close to Him.
I pray that He will bless you with all the good things, that He has in Mind for you.
Maar ja, ik had wèl een goed excuus: ik was veel te druk met zusters plagen, vrouw ongerust maken, pacemakers verslijten en tal van andere leuke afleidingen.
Allereerst ev
en dit: sinds 10 mei j.l. zijn Greet en ik op een soortement “dieet”. Dat wil zeggen, dat we geen halve kilo vlees p.p./p.d. meer eten maar juist veel vis, weinig vlees, veel groente, weinig aardapp., veel fruit, weinig saus, geen of weinig vet, etc. etc. etc.
et het winkelpersoneel kijken en denken: “Hier, daar heb je Jut & Jul ook weer..meneer en mevrouw de Bok.. Hebben thuis zeker niks te lezen...” “Zijn drie uur binnen, lezen elk potje en pakje en gaan dan weer naar buiten met een trosje tomaten uit de reclame...”
Bijwijze van ‘revalidatie’ zijn we rond die tijd ook langzaam begonnen met af en toe een klein stukje te wandelen, een eindje te fietsen of even op de hometrainer te oefenen.
Maar het is toch heus waar! De conditie vlíégt vooruit..en tegelijkertijd...vliegen de kilo’s eraf.
jn we samen 30 kilo afgevallen, zij 17 kg. en ik 13 kg.!! Dat is gigantisch veel en wij snappen er dan ook niets van! Veel mensen zeggen ons, dat dat niet gezond is, maar zoals reeds gezegd: we eten normaal, we ‘snaaien’ niet meer en doen niet meer aan tussendoortjes. En..dat is heel veel minder dan we voorheen deden. Nog slechts heel weinig vet, terwijl we daarvoor niet terugschrokken van ‘s avonds om 23:00 nog een broodje shoarma met lekker veel knoflooksaus, daarvóór (bij de tv) elk een halve droge wors
t (of een hele..), een zak chips en wat borrelnootjes en nog dáárvoor, tegen 20:00, koffie met enkele koeken, en ga zo maar door...
Zo zie je maar, eigenlijk gaat alles best wel heel erg naar wens in huize Hilberts.
n mezelf.”Eerst dat andere voor elkaar hebben...Eerst maar eens afwachten of het wel goed blijft gaan...” Eigenlijk is het best een vreemde ontdekking in mijn gevoel: (nog) niet gelukkig mogen/durven zijn...
Het heeft weer een poosje geduurd, maar om de haverklap werkte het spul hier niet.
Home
